گچساران شهری آرمیده بر گستره ای از دریای نفت و ثروت

۱۱۴ نور

گچساران شهری آرمیده بر گستره ای از دریای نفت و ثروت
هزاران جوان مستعد و جویای نام
اما حسرت افسوس،تنها آیینه سر قامتان این دیارست
شهری در میان دود و نفت و گاز
و جوانانی ساکن در خانواده هایی فقیر به انتظار آینده و جشم به راه رونق زندگی، اما همچنان قلبشان متاثر از دود.روئیاهایی که در ذهن و دل داشته و دارند تا شاید نظاره گر فرداهای سرخوش باشد.
اندکی تاَمل باید نمود که این همه بد اخلاقی اجحاف و تبعیض هر چند ، که در هر آمدن روز نو یک رعنا قامت جوان به بهانه های بی بنیان که بستری از فقر و نا امیدی دارد قاتل جان خویش میشود و سرمایه جاودان خویش را با نوشیدن جام یاَس فدای تندیس دیدار عدم مینماید، صحنه های دردناک و هولناکی که جملگی در سرزمین ثروت جای سوال بسیار دارد.چرا اینگونه باید باشیم؟چرا در دریای ثروت دست نیاز باید دراز کرد آن هم برای نجات.
چرا و چرا و چرا؟
آنانی که زبان شعار میگشاید قول و وعده میدهند در هنگامه ایام منفعت طلبی خویش و فریاد بر می آورند که ما ناجی این جماعت جوانی به خدا سوگند که دروغ میگویند که اگر راست میگفتند اوضاع دیار ما به این فلاکت و بدبختی نبود.
چرا فرصت ما را مصروف منافع خود میکنید و ما را بعد از بردگی و دوشیدن به فراموشی میسپارید.از دستتان به خالق جوانان شکایت میبریم که به نام جوان و به نام شهید مردان جوان به سوی غار ثروت قدم میگذارید و خویش را اسیر و ما را همچنان گرسنه.مطمئن باشید که آه ما دامن گیرتان میشود.اندکی به خود آیید و امید را از ما نستانید و انگیزه ما را برای رفتن به سوی فردا مصادره نکنید.
فریب در پی فریب و ریا پشت ریا
سلسله ای ناپایان که هر ۴ سال یکبار تکرار میشود.اما هم چنان این جوانان در حسرت آینده و به انتظار هیچ و پوچ مینشینند.ای جماعت جوان به خود آیید و سرمایه و اندیشه خویش را به بهای اندک معامله و معاوضه نکنید.پلکان ترفیح هیچ منفعت طلبی نشوید.با کسی باشیم که در نگارش عهد و پیمان به آنچه که لایق ماست عمل کند.
به خدا میسپارمتان
کربلایی رضا زمانی زاده