سبز سبز می مانیم…

سبز سبز می مانیم…

مهدی صدیقیان

زندگی کوتاه می‌تواند دنیای بزرگی را در خود جای دهد که مزین به آفتاب و ستاره و چشمه‌سار و یک آسمان آبی باشد. می‌توان در اوج سختی‌ها، پنجره دل را رو به دنیای حرف‌های ساده و کلمات صمیمی و بی‌پیرایه گشود. می‌توان مثل دلاوران جنگ با حرف‌هایمان ترجمان قلب پاک و بی‌آلایش زندگی بود و همواره به امید سبز ماندن به گذران ثانیه‌ها چشم دوخت و سطرسطر کتاب و تاریخ این دیار را با تصویری از ایمان و اراده‌ی یک ملت رنگین کرد.

می‌توان مثل شهدای غواص صمیمانه با آب دست داد و به آیه‌های بلند ایمان، عشق ورزید و یا مانند آن مردان و زنان جانفشان در هویزه به افق‌های دوردست چشم دوخت و دست در دست باد به سیر و سفر در حلبچه پرداخت و با رنگین‌کمان خاطره‌ها همسفر شد و کتاب قطور هشت سال دفاع مقدس را ورق زد و با چشم دل دید که در رگ‌های مردمان این دیار عشق به وطن جریان دارد و زیستن در شب مهتاب با نجوای ستاره‌ها رسم همیشگی ماست.

ما همسایه خوبی برای جهان هستیم تا مهربانی را با تک‌تک مردمان تفسیر کنیم. بی‌ادعا و ساده ترانه‌های هستی را بسراییم و برای پرندگان سبکبال دست دوستی تکان دهیم. ما به رشد و شکوفایی می‌بالیم و در جهانی که خشونت به پیش می‌رود طلایه‌دار حفظ آرمان‌های انسانی هستیم و می‌خواهیم در مکتب آزادگی انسانیت را تمرین کنیم. ما در زمانی که آتش قهر و شقاوت سینه کودکان را در فلسطین نشانه رفته است برای معصومیت‌های ازدست‌رفته گلی در کویر می‌کاریم و حریم حرم را با غیرت پاسداری می‌کنیم.

ما نسل سربداران هستیم و در محفل عاشقان، مرگ سرخ را رقص می‌کنیم و از ایران تا پایان، خطی به یاد مدافعان حرم ترسیم می‌کنیم تا تاریخ بداند ما برای ماندگاری و جاودانگی ارزش‌ها چه کرده‌ایم؟! ما فرزندان اهل بیت هستیم که در میثاق با ارزش‌ها جان خویش را تقدیم عاشورا و در اربعین هر سال تجدید وفاداری می‌کنیم.

ما در هشت سال دفاع مقدس، یک لحظه از پا ننشستیم و شعله‌های آتش عشق را درون هر خانه در ایران شعله‌ور ساختیم تا دشمن خیال خام تهاجم را برای همیشه از ذهن خود بیرون کند. دختران ما زینب‌گونه و پسران ما عمارگونه امروز را به فردا و فرداها را به دوردست‌ها پیوندی عاشقانه می‌دهند تا ایران برای همیشه و مثل گذشته سبز و استوار بماند.

باکری و همت و خرازی و بابایی‌ها و… برای حماسه‌آفرینی و خلق باشکوه‌ترین تاریخ بودن، جانشان را تقدیم ایران اسلامی کرده‌اند و هزاران هزار شهید؛ رفتن را به ماندن ترجیح داده‌اند تا این کشور منتظر امام عصر خود بماند و چه انتظاری شیرین‌تر از ظهور.

دعای فرج دیگر با فرهنگ ما آمیخته شده و همه منتظر می‌مانیم تا سرور و مولای ما بیاید و جهان را از این همه ظلم و ستم برهاند و جهان را گلستان کند.